BEGIN:VCALENDAR
VERSION:2.0
PRODID:-//DEvents//Wydarzenia//PL
CALSCALE:GREGORIAN
BEGIN:VTIMEZONE
TZID:Europe/Warsaw
END:VTIMEZONE
BEGIN:VEVENT
UID:670@devents.pl
DTSTAMP:20260922T225142Z
DTSTART;TZID=Europe/Warsaw:20260524T000000
DTEND;TZID=Europe/Warsaw:20260524T235959
SUMMARY:Po co nam herstorie: narratorki codzienności | panel dyskusyjny
DESCRIPTION:Po co nam herstorie: narratorki codzienności\npanel dyskusyjny z udziałem Magdaleny Wróblewskiej\, Katarzyny Ziętal\, Sylwii Chutnik i Antoniny Tosiek poprowadzi Magdalena Ulejczyk\n\n24 maja (niedziela)\, 18:00\nSala Elektorska\, Mazowiecki Instytut Kultury\, ul. Elektoralna 12\nwstęp wolny\ndostępność: pętla indukcyjna\, tłumaczenie na PJM\, budynek dostępny architektonicznie\n\nPodczas spotkania poruszymy temat wagi kobiecych opowieści poświęconych otaczającej je rzeczywistości. Zdobywając formalną edukację\, uczymy się o wielkich postaciach\, które zmieniają świat. Czasami pojawi się wśród nich kobieta – władczyni mistrzowsko odnajdująca się w męskiej polityce (ale częściej żona króla). Działalność publiczna zawsze była warta spisania i zapamiętania. Sfera prywatna – przez setki lat jawiąca się jako domena kobiet – mniej istotna.\nJolanta Brach-Czaina pisząc m.in. o domowym krzątactwie jako o podstawie ludzkiej egzystencji\, przywróciła ważność prywatności. „Podstawę naszego istnienia stanowi codzienność. A że fakt istnienia przeżywamy jako niezwykle ważny\, więc ogarnia nas zdumienie\, ilekroć uświadamiamy sobie\, że upływa ono na drobiazgach. Codzienność stanowiąca tło egzystencjalne zdarzeń niezwykłych\, których oczekujemy – często nadaremnie – może więc decydować o wszystkim. Ma wymiar drobny. Częstotliwość dużą. Jest niezauważalna” – pisała w Szczelinach istnienia.\nMagdalenę Ulejczyk\, pomysłodawczynię Festiwalu PERSONA\, od zawsze fascynowały losy i opowieści kobiet\, które ‒ zepchnięte na margines historii ‒ po latach okazywały się niezwykłymi organizatorkami życia prywatnego i publicznego sławnych mężczyzn z ich otoczenia. Tak została zapamiętana zeszłoroczna matronka – Jadwiga Stańczakowa\, „ta od Mirona”\, którą jako wrażliwą poetkę (ale też niezwykłą organizatorkę życia i pracy wybitnego artysty) z cienia wydobyła jej wnuczka Justyna Sobolewska\, a za jej książką – nasz Festiwal.\nPodczas debaty powyższemu tematowi przyjrzymy się z różnych perspektyw\, które reprezentować będą zaproszone przez Magdalenę Ulejczyk do rozmowy gościnie:\n• Perspektywę prahistoryczną i etnograficzną przedstawi Magdalena Wróblewska – dyrektorka Państwowego Muzeum Etnograficznego. W tym kontekście interesująca wydaje się zyskująca dużą popularność teoria\, którą zaczynają potwierdzać współczesne badania – że „tradycyjny” podział ról między kobietą a mężczyzną w społeczeństwach prehistorycznych wyglądał inaczej niż dotąd sądzono.\n• Wątek samostanowienia i spisywania własnej historii postaramy się wydobyć wspólnie z Antoniną Tosiek – autorką książki Przepraszam za brzydkie pismo. Pamiętniki wiejskich kobiet\, w której oddała głos mieszkającym na wsi kobietom przez niemal cały XX wiek piszącym pamiętniki wysyłane następnie na konkursy.\n• Bardzo ważną pracę w dokumentowaniu codzienności wykonują osoby tworzące archiwa społeczne. Ile z tych narracji (archiwizowanych zdjęć\, nagrań historii mówionej) to opowieści kobiet? Czy w archiwistyce społecznej istnieje podział na kobiece i męskie spojrzenie? Aby odpowiedzieć na te pytania do debaty zaprosiliśmy Katarzynę Ziętal – dyrektorkę Centrum Archiwistyki Społecznej.\n• O przywracaniu pamięci o historii kobiet opowie kulturoznawczyni\, pisarka i publicystka Sylwia Chutnik\, która od lat zmienia narrację dotyczącą sprawczości kobiet w historii. Napisała m.in. książkę Kobiety Warszawy\, jest też współautorką ważnej publikacji Kwestia charakteru. Bojowniczki z getta warszawskiego – zmieniając całkowicie myślenie o walczących kobietach.\n_______\nAntonina Tosiek – badaczka dwudziestowiecznej diarystyki ludowej\, poetka\, autorka tekstów krytycznych o literaturze i teatrze. Doktorantka ostatniego roku Szkoły Doktorskiej Nauk o Języku i Literaturze UAM. Członkini redakcji naukowej kwartalnika „Czas Kultury”. Autorka książki Przepraszam za brzydkie pismo. Pamiętniki wiejskich kobiet (2025) oraz tomów poetyckich storytelling i żertwy (2021\, 2024). Laureatka Studenckiego Nobla w kategorii literatura i dziennikarstwo\, Nagrody im. Wisławy Szymborskiej\, Nagrody im. Adama Włodka oraz Nagrody Literackiej m.st. Warszawy\n\nSylwia Chutnik – doktorka nauk humanistycznych. Z wykształcenia kulturoznawczyni\, absolwentka Gender Studies na UW oraz Studiów Polsko-Żydowskich IBL PAN. Pisarka\, publicystka\, działaczka społeczna i promotorka literatury\, należy do Stowarzyszenia Unia Literacka. Kuratoruje festiwale i inicjatywy literackie\, wykłada na Uniwersytecie Warszawskim i Uniwersytecie SWPS. Jest felietonistką „Polityki”\, a także wielu magazynów i portali internetowych\, publikuje gościnnie na łamach prasy polskiej i zagranicznej. Jej teksty ukazały się w książkach zbiorowych i opracowaniach oraz w katalogach do wystaw sztuki współczesnej i programach teatralnych. Jest laureatką nagród literackich i społecznych. Prowadzi audycję Kącik różowej grzywki w Radiu Nowy Świat.\nMagdalena Wróblewska – historyczka sztuki i muzeolożka zainteresowana problematyką dekolonialności\, adiunktka na Wydziale Artes Liberales Uniwersytetu Warszawskiego. Stypendium typu post-doc odbyła w Kunsthistorisches Institut in Florenz ‒ Max-Planck-Institut i Staatliche Museen zu Berlin (2012‒14). W latach 2015‒2021 w Muzeum Warszawy kierowała badaniami oraz kilkoma zespołami: Działu Badań nad Warszawą\, Działu Archeologicznego\, Centrum Interpretacji Zabytku i Korczakianum. Była współkuratorką wystawy głównej Rzeczy warszawskie odpowiedzialną za Gabinet Portretów. Prowadzony przez nią projekt Skąd się biorą warszawiacy? Migracje do Warszawy w XIV‒XXI w. został nagrodzony Sybillą przez Narodowy Instytut Muzealnictwa i Ochrony Zbiorów (2016). Wraz z Csillą Ariese opublikowała książkę Practicing Decoloniality in Museums: A Guide with Global Examples (2021)\, jest też autorką książek i artykułów na temat fotografii\, m.in. Fotografie ruin\, ruiny fotografii. 1944‒2014 (2014)\, Obrazy pamięci i wiedzy. Fotograficzne reprodukcje dzieł w archiwach i narracjach historii sztuki (2022). W 2023 roku odbyła staż badawczy w Department for Anthropology\, Museum of Natural History\, Smithsonian Institution w Waszyngtonie.\n\nKatarzyna Ziętal – menadżerka kultury\, historyczka\, pionierka dziedziny archiwistyki społecznej w Polsce\, od 2020 dyrektorka Centrum Archiwistyki Społecznej (CAS). Od roku 2007 pracowała w Fundacji Ośrodka KARTA: najpierw jako archiwistka w Archiwum Opozycji\, następnie jako koordynatorka projektów związanych z archiwistyką społeczną i kierowniczka działu odpowiedzialna za stworzenie i realizację koncepcji rozwoju tej dziedziny. Od roku 2020 pełni funkcję dyrektorki CAS. Jest główną redaktorką pierwszego polskiego podręcznika archiwistyki społecznej\, współtwórczynią Otwartego Systemu Archiwizacji\, a także autorką Strategii wzmacniania trwałości zbiorów społecznych (2023). W 2024 roku została laureatką konkursu Mazowiecki Menedżer Kultury 2024 w kategorii I.
LOCATION:Mazowiecki Instytut Kultury\, Elektoralna 12\, Warszawa
END:VEVENT
END:VCALENDAR