Czy pocałunek może mówić?
Czy może być jednocześnie opowieścią i działaniem ust?
Czy może być komunikatem, zawierającym w sobie historię, napięcie, hierarchię, zgodę lub przemoc?
„kiss to tell” to performans o pocałunku, który potrafi opowiadać.
O pocałunku, który może być momentem zawieszenia między aktem dominacji i oddania, między poczuciem zagrożenia i zachwytu.
Podczas pocałunku można doświadczyć zarówno zażyłości, jak i stanu bliskiego unicestwieniu. W tym prostym geście ujawnić się może zarówno czułość i potrzeba współbycia, jak i mechanizmy władzy i pragnienia.
„kiss to tell” koncentruje się na relacji między fizjologiczną cielesnością oraz ciałem będącym narratorem. Artysta przygląda się pocałunkowi nie jako romantycznemu symbolowi, lecz działaniu tworzącemu przestrzeń, w której spotykają się przeciwieństwa: delikatność i brutalność, zachwyt i przemoc, cisza i chaos. W tym wymiarze pocałunek przestaje być tylko wyrazem miłości, ale zaczyna mówić własnym, nieskrępowanym językiem.