W „Kosmicznym Domu” Lina Lapelytė uwidacznia to, co pozornie nieistotne i nieznaczne. Zwykłe, codzienne działania, próby rozczytania znaków, jakie być może daje nam świat, oraz osobiste przełomy, które trudno zauważyć z daleka - to wszystko okazuje się ważnym budulcem metaforycznego kosmicznego domu, który naszą potrzebę ukorzenienia i bezpieczeństwa może zaspokoić jedynie wtedy, gdy zaakceptujemy to, że nic nie jest stałe, nic nie jest na zawsze. Nie ma tu wielkich narracji, klasycznych scen dialogowych czy spektakularnych życiorysów – są fragmenty wspomnień, przepływy myśli i próby znalezienia jakichś zasad w złożoności świata.
Muzyczny charakter spektaklu i praca z głosem – niekoniecznie wirtuozerskim – pozwalają dotknąć tego, co w nas najbardziej kruche i uwrażliwione. Wprawione w ruch ciała, głosy, scenografia, światło, pozwalają spojrzeć na to, co jest prawdziwą treścią życia.