Niezwykła historia Sebastiana Van Pirka

Jak tu być wampirkiem bez kłów? Straszyć czy śmieszyć? I co powiedzą rodzice, gdy odkryją, że młody Sebastian woli dowcipkować, niż czaić się w ciemnościach? Że nie znosi wątróbki, a lubi rzodkiewki i sałatę? Poznajcie Sebastiana Van Pirka (z tych Van Pirków). Wampirka, który musi udowodnić całemu światu, że zasłużył na miano monstrum wprost z powieści grozy. Tak przynajmniej chciałaby jego rodzina. Jednak Sebastian ma inne zdanie. Czy znajdzie własne miejsce w świecie pełnym popłochu i przestrachu. „Niezwykła historia Sebastiana Van Pirka” Marcina Wichy to opowieść o samoakceptacji, do której czasem trzeba dojść długą i pokrętną drogą. Błyskotliwy, wampirzy humor łączy się tutaj z mądrą lekcją na temat przyglądania się sobie. Nawet jeśli w lustrze nie pojawiają się długo wyczekiwane kły. Zapraszamy Was na spektakl muzyczny w konwencji horroru, gdzie dowcip ściele się gęsto.

Ostrzeżenie o treściach wrażliwych Spektakl ma konwencję horroru - temat strachów i wampirów, jednak jego elementy mogące budzić lęk są na bieżąco w akcji niwelowane humorem. Informacja o warunkach sensorycznych Niezwykła historia Sebastiana Van Pirka

Informacje podstawowe o spektaklu: • spektakl trwa około osiemdziesięciu minut i ma jedną przerwę; • spektakl jest grany na Dużej Scenie, na której znajduje się około 190 miejsc; • miejsca na Dużej Scenie są numerowe – na bilecie zapisane jest przydzielone miejsce; • w spektaklu występują cztery aktorki oraz pięciu aktorów; • w trakcie spektaklu (szczególnie w pierwszym akcie) częstym elementem jest głos z offu, który kieruje narracją; • scenografia, pojawiające się wizualizacje i kostiumy odnoszą się kolorystycznie w znacznej części do klimatów nocy, ciemności, estetyki makabreski i horrorów (wampiry, nietoperze, dramatyczna ścieżka muzyczna).

Podczas spektaklu używane są w dużym natężeniu m.in.: • muzyka – piosenki w różnych gatunkach w tym mocne dźwięki elektroniczne; • głos z offu; • zaciemnienie; • obiekty wydające głośne dźwięki jak np. gwizdek, wuwuzele, bęben.

Bodźce sensoryczne: Światło: • światła punktowe; • światła migające – sekwencje barw zimnych razem z ciepłymi; • gwałtowne zmiany świateł; • wizualizacje i gra świateł dająca wrażenie głębi. Dźwięk: W spektaklu wykorzystywane są: • piosenki (w tym motywy nawiązujące do horrorów); • piosenki są narracją przygód i emocji postaci; • występuje na początku głos z offu; • aktorzy i aktorki w wielu scenach grają postaci, które swoje kwestie wypowiadają z emfazą oraz wyraziście.

W spektaklu występują dźwięki, które mogą być drażniące (za wysoki lub za niski krzyk). Dźwięk w spektaklu zmienia swoją dynamikę. Pojawiają się także skokowe zmiany dźwięku.

W Teatrze wyznaczona jest przestrzeń Miejsca Wyciszenia, czyli obszaru, z którego można skorzystać, gdy odczuwa się, że wokół jest na przykład zbyt głośno lub tłoczno. • Zachęcamy dzieci wraz z osobami dorosłymi do korzystania z Miejsca w momentach, gdy poczują potrzebę wyciszenia, ograniczenia bodźców takich jak: światło, hałas, tłok. • Wejście do Miejsca Wyciszenia znajduje się w prawej szatni. • Do Miejsca można przejść bezpośrednio z foyer teatru, kierując się do szatni schodami po prawej stronie. Można przejść tam również z Dużej Sceny prawym wyjściem. • W wyznaczonej przestrzeni Miejsca można regulować natężenie oraz kolor światła. Jest to możliwe dzięki lampie LED, która jest na suficie. Pilot do sterowania lampą mają osoby, które pracują w Obsłudze Widza. • Osoby z Obsługi Widza można również poprosić o wypożyczenie słuchawek wyciszających. • W Miejscu Wyciszenia są obiekty, które można toczyć, pchać, ciągnąć czy przykrywać się nimi, jeżeli poczuje się taką potrzebę. Można wykorzystać te obiekty tak, aby poczuć się bezpiecznie i komfortowo. • Prosimy o zostawianie butów przed wejściem do Miejsca i o to, by nie jeść i nie pić podczas korzystania z niego