Nie nazywaj tego wiśnią | czytanie performatywne PREMIERA

21 maja (czwartek), 20:30 Sala Elektorska, Mazowiecki Instytut Kultury, ul. Elektoralna 12 bezpłatne wejściówki dostępność: pętla indukcyjna, tłumaczenie na PJM, napisy, budynek dostępny architektonicznie

Tego wieczoru do snu ułoży się ponad dwieście trzydzieści tysięcy Jolant. Każda z nich zjada wiśnie na swój sposób. Każda inaczej się krząta. W każdej, prócz dobra, do głosu dochodzi czasem zło. Jolanta, córka Ireny, wnuczka Bronisławy, prawnuczka Ireny na zadane sobie pytanie, czy należy z tym złem walczyć, powie: „chodzi o to, by odrzucić to osobliwe wyobrażenie, że zło leży po jakiejś przeklętej, lewej stronie świata, skoro jest ono po tej samej stronie co dobro”. Nie nazywaj tego wiśnią to zdarzenie sceniczne mające wydobyć z lektury Szczelin istnienia to, co najczęściej w niej pomijane. Co ‒ poza filozofią codzienności ‒ oferuje nam dziś Brach-Czaina w wydanej już ponad trzydzieści lat temu „biblii feminizmu”? Jak w atlasie drobnych zdarzeń i niepozornych znaków filozofka lokuje wskazówki do doświadczania tego, co ukryte i mroczne? I dlaczego wiśnia po przecięciu pozbawiona jest sensu?

reżyseria i dramaturgia: Olga Ciężkowska adaptacja i dramaturgia: Daria Sobik muzyka: Magda Dubrowska oprawa wizualna: Michał Dobrucki występują: Ana Kuszarecka, Maria Wójtowicz

Olga Ciężkowska ‒ reżyserka, absolwentka Akademii Sztuk Teatralnych w Krakowie. Realizowała spektakle w teatrach repertuarowych, m.in. w Narodowym Starym Teatrze (Nieustraszona miłość Eve Adams), Teatrze Współczesnym w Szczecinie (Nie całuj mnie teraz), Teatrze im. Jana Kochanowskiego w Opolu (Instrukcja dla pań sprzątających), Teatrze Nowym im. Kazimierza Dejmka w Łodzi (Wszyscy jesteśmy dziwni), a także we współpracy z niezależnymi instytucjami i kolektywami artystycznymi, takimi jak Komuna Warszawa (Ostatni raz, kiedy moi rodzice byli w Komunie Warszawa) oraz Grupa Artystyczna TERAZ POLIŻ (Lesbian Sunset).

Jej prace były prezentowane na festiwalach w Polsce i za granicą, m.in. podczas Festiwalu Teatru Niezbędnego w Łodzi, 8. i 9. Generation After Showcase w Warszawie, Bliscy Nieznajomi Queer Fest w Poznaniu oraz Drama Queer w Bratysławie. Zdobywały też nagrody, m.in. nagrodę za reżyserię na 28. OKnWPSW oraz Grand Prix Koszalińskich Konfrontacji Młodych „m-teatr” za spektakl Wszyscy jesteśmy dziwni.

W swojej pracy rozwija projekty oparte na artystycznym researchu, skupione wokół queerowych herstorii i biografii. Obecnie studiuje też na kierunku Płeć i seksualność na Uniwersytecie Warszawskim, poszukując bardziej społecznych modeli pracy teatralnej, wykraczających poza instytucjonalne ramy.